Het ministerie van Binnenlandse Zaken informeerde een Nederlandse vrouw die al 24 jaar in het VK woonde en twee kinderen had met een Britse echtgenoot dat ze plannen moest maken om het land te verlaten nadat ze het staatsburgerschap had aangevraagd na het EU-referendum.
Miljoenen EU-burgers zijn bang dat ze na de Brexit niet in Groot-Brittannië kunnen blijven, en het verhaal van Monique Hawkins illustreert de moeilijkheden waarmee ze worden geconfronteerd.
Hoewel Hawkins in het verleden had overwogen om het staatsburgerschap aan te vragen, besloot ze er uiteindelijk van af te zien omdat ze geen extra rechten zou krijgen in de EU. Aanvankelijk steunde ze de Brexit totdat ze zich realiseerde dat haar rechten zouden worden ingeperkt door de stemming.
Terwijl de rest van haar familie “door de Britse paspoortstrook vaart”, was Hawkins bezorgd dat ze zou worden gedwongen om “aan te sluiten bij een Amerikaanse immigratiewachtrij van twee uur” als ze niet het staatsburgerschap zou aanvragen.
Ze moest een uitgebreide (85 pagina’s!) aanvraag voor “permanente verblijfsvergunning” invullen voordat ze aan het burgerschapsproces kon beginnen.
Hawkins beweerde dat het ministerie van Binnenlandse Zaken een belangrijk detail in haar aanvraag had gemist; ze had door het overlijden van haar vader geen origineel van haar Nederlandse paspoort kunnen overleggen. Ze had het nodig om naar Nederland te kunnen blijven reizen om haar moeder te onderhouden.
Maar het departement wees niet alleen haar aanvraag af, ze stuurde haar ook een brief waarin ze negeerde dat ze een wettelijk recht had om in het land te blijven, ongeacht hun beslissing. “Aangezien u geen alternatieve basis voor verblijf in het Verenigd Koninkrijk lijkt te hebben, moet u nu regelingen treffen om te vertrekken”, stond in de brief.
Vier maanden nadat ze haar aanvraag had ingediend, belde ze in oktober het ministerie van Binnenlandse Zaken om hun beslissing te bespreken. Ze kreeg echter te horen dat haar zaak niet telefonisch of via e-mail kon worden behandeld. Hawkins beweerde dat haar behandeling door het ministerie van Binnenlandse Zaken zo belachelijk was dat het rechtstreeks uit een “Monty Python”-sketch kon komen.
Hawkins verklaarde in zijn schriftelijke klacht dat het onvermogen om met iemand in contact te komen het slechtste deel van het proces was. Om te parafraseren wat ze te zeggen had: “Ik geloof niet dat er een ander bedrijf, organisatie of zelfs juridische procedure in de wereld is die haar klanten/cliënten/sollicitanten op deze manier zou behandelen.”
De software-engineer uit Surrey zei dat ze nooit had verwacht te worden uitgezet. Haar zaak toont echter de absurditeit van de permanente verblijfsprocedure van het ministerie van Binnenlandse Zaken aan.
Nadat ze een schriftelijke klacht had ingediend, ontving ze een brief waarin stond dat haar zorgen niet voldeden aan de criteria voor een klacht zoals uiteengezet door het ministerie van Binnenlandse Zaken.